Tuğba Oruç
anlamı arayan blog….
Yazdıklarımı sende unutmusum o gece
Şimdi hatırladım.
İçinde kalbini sakladığın o ahsap çekmecede duruyorlar.
Bir ara uçlarını yakarsın…
Aklımı ise o çukur içindeki yüzünde,
uykusuz gözlerinde bırakmışım…hatırladım.
Saat: 01.30
27 / 02 / 2012
Hala…
Buruşturup attığım kağıtların sayısını unuttum.
Hepsi yitik…
Şimdi yazacaklarımı sindiremiyorum içime.
Ruhum ezik…
Hala merak ediyorum aklındakini…
Gece yarıları kadeh tokuşturdukların hariç
Saat: 01.00
27 / 02 / 2012
O Gece
Bütün kış burnu kapalı ayakkabılarda
Sakladığı gibi ayaklarını
Tıpkı bir mucevher misali
Çıkarıp kutusuna koydu kalbini.
Ümitsizdi…
Yağmurun en huzurlu zamanıydı.
Telaşsiz, incecikti sesi… İç gıcıklar gibi…
Bitiyordu gün…
Artik ne o gunduz kalabalığının uğultusu,
Ne de o kızgın kadınların gürültüsü yükseliyordu simdi. Sokak, kimsesizdi…
O ise aklında binbir düşünceyle
Yatağına uzanıp Yorganini huzunune çekti.
Gece sakindi.
….
Çocuksun…
Sen her ne kadar serserisi olsan da karşı mahallenin.İçinde korkak bir erkek coçuğu yaşamakta. Bilmezsin!
Saat: 00.16
17 / 01 / 2012
Tuğba Oruç
İkimiz
Aylardır sustuklarımı sana anlatmıştım halbuki…
Bir kaç mısranın içine koymuştum kalbimi.
Ya da cumle içinde özetle, mutluluk bizimdi.
Yaz iyi başlamıştı. Güzeldik… Her an cekip gidecekmiş gibi bakan gozlerin, telasla kemirdiğin, kan içindeki tırnakların dışında. İyidik ikimiz.
Saat: 00.30
17 / 01 / 2012
Tuğba Oruç
….
Yagmur ince ince durmadan islatiyordu İstanbul’u
Kadin yuregi sizili olmasa bulacakti evin yolunu ama
Ayaklari hep geri geri yurudu.
Ve bindigi minubusun bugulu camindan dunyaya
Bakti durdu oyle huzunlu.
Saat:19.30
07 / 01 / 2012
Kasımda
Kasımda
Ne zaman bir damla yağmur düşse saçlarıma
Nasıl oluyorsa, bir anda
İliklerime kadar çöken
Hüzünle ıslanır kalbim
Bir fincan kederle midemde
Ağlarım içime içime, gizlice
Ve onun
Ellerimi acımasızca buruşturan
Sert rüzgarlarından sonra
Çırılçıplak kalan ağaçlarını izler
Dalar giderim uzaklara
Ve o tarifsiz güzelliğinde kaybolan ruhuma
Bakar dururum
Kasımda
15 / 11 / 2011
Saat: 12.40
Tuğba Oruç
Merak Ediyorum
Ne zamandır başbaşa
Kalamadım kendimle
Ne oldum ne bittim
Ne haldeyim
Bilemiyorum
En son
Gece yarıları
Kırmızı tonlardaki defterime
Kalbimi koyduğum oluyordu
Gizlice Satırlarında buluşuyordum
İçimle
Sonralari bazen de
En çok da böyle gri günlerde
Sokaklarda geziniyor
Kedileri izliyordum
Sessizce
Bir de insanlarını İstanbul’un
Hepten unuttum beni
Göz göre göre
Şairin de dediği gibi
Vallahi çok merak ediyorum kendimi
Bugünlerde
Saat: 15.00
03 / 11 / 2011
Tuğba Oruç
Yalnızlığım
Şu mevsimlerin içinde
En kararsızıdır sonbahar…
Ne zaman maviye çalar
Ne vakit grilere bulanır gökyüzü…
Belli olmaz.
Ve günün hangi saati o tatlı esintisini
Hissederim ensemde…
Yahut hangi an
Güneşle birlikte yanar yüzüm Bilinmez…
Ruhum gelgitlerine alışmaya çalışır
O çok sevdiğim
Sararıp solan sakin yaprakları
Usu usul süzülen yağmurları dışında
Durmadan hızlıca atar durur kalbim
Günler kısalır Benimse uzayan geceler gibi
Durmadan büyür yalnızlığım
Tuğba Oruç
